ჩანაწერები

საქართველოსა და ამიერკავკასიის მოსახლეობის გენეტიკური სტრუქტურისა და სისტემის განვითარება (ნედლი მასალა)

2009-07-03T13:37:00Z

ასპექტები:

დიდი გამყინვარებისა და მისი შემდგომი პერიოდის -- ბუნებრივი გარემოს ცვლილებები და თავისებურებები (გაუდაბნოება, სასიცოცხლო არეალის სიმცირე, „საცხოვრებელი ზონა“, შესაძლო მიგრაციების „დერეფნები“..., საქართველოსა და კავკასიის სპეციფიკები)
- biogeographical refugium
  http://en.wikipedia.org/wiki/Prehistoric_Georgia
კავკასიის ბუნებრივი გარემოს შესაბამისობა საქმიანობასთან -- პერიოდებში
http://www.esd.ornl.gov/projects/qen/nercEUROPE.html
http://www.esd.ornl.gov/projects/qen/europe.html
- მონადირეობა
- მეცხოველეობა
- მიწათმოქმედება
გენეტიკურ-კულტურული მოძრაობები კავკასიის მიდამოებში
- http://en.wikipedia.org/wiki/Ancient_Near_East
- http://en.wikipedia.org/wiki/Cradle_of_civilization
- http://en.wikipedia.org/wiki/Neolithic_Revolution
- Fertile Crescent
  http://en.wikipedia.org/wiki/Fertile_Crescent
  http://en.wikipedia.org/wiki/Fertile_Crescent_Plan
- ინდოევროპული (R*) და სხვ. (J*) გენურ-კულტურული განსახლებები და საქართველო (კავკასია) -- „გამყინვარების დროის თავშესაფრების“ თეორია
  http://en.wikipedia.org/wiki/Pre-Indo-Europeans
- მიგრაციების „ტალღები“
- მტკვარ-არაქსის კულტურა
  http://en.wikipedia.org/wiki/Kura-Araxes_culture
- Shulaveri-Shomu culture
  http://en.wikipedia.org/wiki/Shulaveri-Shomu_culture
- თრიალეთის კულტურა
  http://en.wikipedia.org/wiki/Trialeti_culture
ხალხთმოსახლეობის რიცხვოვნობა
კულტურებისა და გენეტიკური ფონის შესაბამისობები -- კულტურების შემოქმედი ჰაპლოჯგუფები
გენო-კულტურების მიგრაციები და მათი მიმართულებები
- მონადირეები/ობა
- მეცხოველეები/ბა
- მიწათმოქმედები/ბა
სხვა
სხვა

საქართველო და კავკასია, როგორც ჩანს -- ადამიანის არაერთი ჰაპლოჯგუფის (აფრიკა-ახლო აღმოსავლეთიდან) მოძრაობის გზაჯვარედინი და მუტაციების შედეგად ახალი შტოების (clide) გაჩენის არსებითი რეგიონი იყო.

საქართველოსა და კავკასიის დასახლება როგორც ჩანს რამდენიმე ეტაპად განხორციელდა, როდესაც არსებითი ცვლილებები მოხდა 50, 30, 20, 5 (+-5) ათასი წლის წინ.

პირველი დასახლების კვალი მოსჩანს დიდი გამყინვარების დასაწყის ხანაში, 55-50 ათასი წლის წინ -- როდესაც დიდი კავკასია დასახლდა შუამდინარეთში გაჩენილი mtDNA ჰაპლოჯგუფის N* მიერ. ამ ჰაპლოჯგუფს აგრეთვე „“ უწოდებენ.

mtDNA ჰალოჯგუფი N*

კავკასიაში N* ჰაპლოჯგუფის მუტაციის შედეგად გაჩნდა mtDNA ჰალოჯგუფი R -- რომელიც განსახლა როგორც ჩრდილოეთში -- ევროპაში, აგრეთვე დაიწყო მოძრაობა სამხრეთ-აღმოსავლეთსა და სამხრეთ-დასავლეთისაკენ.

ამავე პერიოდში დაიწყო დიდი გამყინვარება -- რომელმაც მაქსიმუმს მიაღწია 20 ათასი წლის წინ. ევროპაში, ისევე როგორც მთელს მსოფლიოში ჰავა დრამატიულად შეიცვალა და ევროპაში გადასულმა ადამიანები იძულებულები გახდნენ ევროპის უკიდურეს სამხრეთისათვის შეეფარებინათ თავი.

მსოფლიო ოკეანეებსა და ზღვებში წყლის დონემ 120 მეტრით დაიწია და შავი ზღვა ტბად გადაიქცა. გაჩნდა იოლი გადასასვლელი ანატოლიიდან ევროპისაკენ -- რომელს მეშვეობითაც ადამიანების ახალმუტირებულ ჯგუფებს შეეძლოთ აზიიდან ევროპაში შეღწევა და პირიქით.

ამ დროს ევროპის უდიდესი ნაწილი მუდმივ მყინვარს ეკავა და ყინულის სისქე ასობით და ათასობით მეტრს აღწევდა. მსოფლიო ოკეანეები წყლის არსებითი ნაწილი ამ მყინვარებში დაგროვდა და წყლის დონემ 120 მეტრით დაიწია. შავი ზღვა ტბად გადაიქცა -- შავი ზღვის ჩრდილი ნაწილი კი -- სადაც ჰავა და ბუნება უფრო მოსახერხებელი იყო პირველყოფილი მონადირეებისათვის გახდა ერთ-ერთი არსებითი „თავშესაფარი“. გაჩნდა იოლი გადასასვლელი ანატოლიიდან ევროპისაკენ -- რომელს მეშვეობითაც ადამიანების ახალმუტირებულ ჯგუფებს შეეძლოთ აზიიდან ევროპაში შეღწევა და პირიქით.

დიდი გამყინვარების პერიოდში მთელი კაცობრიობის რიცხვოვნობა დაახლოებით მილიონ ადამიანს უდრიდა და ამერიკები ჯერ არ იყვნენ დასახლებულნი. დიდი კავკასიის მოსახლეობა ალბათ ათასიოდე ადამიანს (30-50 „დიდ ოჯახს“) ითვლიდა. დიდი კავკასიონიც ამ დროს მუდმივი მყინვარებით დაიფარა და არსებითად გაუვალი გახდა. მცირე კავკასიონის მთებიც წლის უდიდეს ნაწილში მაღალი თოვლით იქნებოდნენ დაფარული. ამდენად -- დიდი გამყინვარების დროს საქართველოში მცხოვრები ადამიანები ათასწლოვან იზოლაციაში მოხვდებოდნენ.

ევროპა დიდი გამყინვარების მაქსიმუმისას (20 ათასი წლის წინ)

ევროპა დიდი გამყინვარების კლებისას (10 ათასი წლის წინ)

ევროპა დიდი გამყინვარების შემდგომ (5 ათასი წლის წინ)

ბუნება დიდი გამყინვარების დროს

კულტურების შესაბამისობა ხელსაყრელ ზონებთან დიდი გამყინვარების დროს

ბუნება დიდი გამყინვარების დროს

ბუნება დიდი გამყინვარების დროს -- ყვითლით მკაცრი უდაბნოები

ნელ-თბილობა ანუ „არც ერთ მხარეზე არა ვარ“

2009-06-06T04:49:00Z

მძიმე დრო ქართველი ერის ისტორიაში არაერთხელ დამდგარა. მეტიც - თითქმის ყოველ თაობას უწევდა პოლიტიკურ კატაკლიზმებში გახვეულ საქართველოში ცხოვრება, შრომა, მოღვაწეობა - საკუთარ ოჯახურ კერიაზე ზრუნვა.

მძიმე დროებას ყოველთვის, მუდამ ახლდა უმძიმესი არჩევანი - ყოფილიყო ადამიანი პოლიტიკურად დაპირისპირებული ძალების ერთ მხარეს, თუ მეორე მხარეს - ან კიდევ ნეიტრალური, უსაფრთხო, თითქოს-და კომფორტული პოზიცია შეერჩია.

საინტერესოა, ასეთ რთულ და საშიშ პერიოდებში ადამინის არჩევანის შესახებ იოანე ღვთისმეტყველის „აპოკალიპსის“ ანუ „გამოცხადების“ დებულებები.

ახალი წელთაღრიცხვის პირველი საუკუნის მეორე ნაწილი აღინიშნა ახალდაბადებული ქრისტიანების უდიდესი დევნით, მასობრივი ჯვარცმებით, ცოცხლად დაწვებით და შევიწროებით.

რომის იმპერია - ასახული როგორც წითელი გველეშაპი, იმდროინდელი გლობალიზმის განსახიერება და სიმბოლო საშინელი ძალით მოუბრუნდა ქრისტიანობას:
და აჰა ვეშაპი ცეცხლისაჲ დიდი, რომელსა ედგნეს თავნი შვიდნი და რქანი ათნი, და თავთა ზედა მისთა შვიდნი გვირგვინნი.
13.3 вот, большой красный дракон с семью головами и десятью рогами, и на головах его семь диадим.

მეწამული-წითელი ფერი რომის ბატონობის სიმბოლოა, შვიდი თავი - ეს იმ შვიდი გორაკის სიმბოლოა, რომლებზეც ქალაქი რომი იყო განლაგებული, ხოლო ათი რქა კი რომის ძლიერება, მისი ათი კეისარია... ეს ის გველეშაპია - რომელიც ბოლოს წმინდა გიორგიმ უნდა დაამარცხოს.

ამ პერიოდში არაერთი ქრისტიანი და მეტიც - ეკლესიათა უმეტესობა ან დათრგუნული იყო ან დათმობებზე წავიდა... თითონ იოანე შეიპყრეს და კუნძულ თუთმოსზე ქვის სამტეხლოებში მონურ სამუშაოებზე გაამწესეს... სწორედ აქ, ერთ სასწაულებრივ კვირა დღეს, იოანე ღვთისმეტყველმა მასზე ზეგარდმო გარდმოსული ნიჭის წყალობით შექმნა „გამოცხადება“ - უიმედო ხანაში დიდი იმედის წიგნი.

ეს ისეთი დრო იყო, როდესაც ჭეშმარიტი ქრისტიანობის მომავლის ბედი ადამიანთა სულ მცირე, ღარიბი და მატერიალურად უსუსური წრის („მცირე ფარის“) ანაბარად დარჩა, როდესაც იდეისათვის ღალატმა და განდგომამ, გულგრილობამ მასობრივ მასშტაბები მიიღო, როდესაც სულიერმა დრტვინვამ და ეჭვმა მოიცვა ქრისტიანთა სულები და გულები...

ფილადელფიის (ძმათმოყვარულთა) ეკლესია - ერთ-ერთი იყო იმ მცირეთა შორის, რომელიც თუმცა ძალზე სუსტი, ღარიბი და მცირერიცხვოვანი იყო - მტკიცედ და ურყევად იდგა ჭეშმარიტებაზე.

„გამოცხადებაში“ იოანე ღვთისმეტყველს მოჰყავს მაცხოვარის სიტყვები ფილადეფიის ეკლესიისადმი:

7. და ანგელოზსა ფილადელფიისა ეკლესიისასა მიუწერე: ამას იტყჳს წმიდაჲ იგი და ჭეშმარიტი, რომელსა აქუს კლიტე დავითისი, რომელი-იგი განაღებს, და არავინ დაჰჴშას, გარნა განმღებელმან მან, და არავინ განაღოს დაჴშული იგი.
8. ვიცნი საქმენი შენნი. აჰა ესერა მიმიცემია წინაშე შენსა კარი განღებული, რომლისა დაჴშვად ვერვინ შემძლებელ არს, რამეთუ მცირე ძალი გაქუს, და დაიმარხე სიტყუაჲ ჩემი და არა უარ-ჰყავ სახელი ჩემი.
9. აჰა ესერა მიგცემ კრებულისაგან ეშმაკისა, რომელნი იტყჳან თავსა თჳსსა ჰურიად, და არა არიან, არამედ ტყუვიან; აჰა ესერა ვყვნე იგინი, რაჲთა მოვიდენ და თაყუანის-გცენ წინაშე ფერჴთა შენთა და ცნან, რამეთუ შეგიყუარე შენ.

7 И Ангелу Филадельфийской церкви напиши: так говорит Святый, Истинный, имеющий ключ Давидов, Который отворяет — и никто не затворит, затворяет — и никто не отворит:
8 знаю твои дела; вот, Я отворил перед тобою дверь, и никто не может затворить ее; ты не много имеешь силы, и сохранил слово Мое, и не отрекся имени Моего.
9 Вот, Я сделаю, что из сатанинского сборища, из тех, которые говорят о себе, что они Иудеи*, но не суть таковы, а лгут, — вот, Я сделаю то, что они придут и поклонятся пред ногами твоими, и познают, что Я возлюбил тебя.
* Иудеи - იმ დროს ქრისტიანებს აღნიშნავდა (ქრისტიანები თვლიდნენ, რომ სწორედ ისინი არიან მართლმადიდებელი იუდეველები)

ანუ - „დიდი ძალები არ გაგაჩნია, მაგრამ - მტკიცედ დგახარო ჭეშმატიტ გზაზეო“... „მაგრამ, შენ გაიმარჯვებო“

Далее дается трогательная характеристика Филадельфийской церкви — «Ты не много имеешь силы». Очевидно, это была маленькая церковь, но она сохранила слово Божье и не отреклась. Эти слова имеют отношение и ко всем нам: мы малое стадо, но если мы будем стоять твердо, то даже внутренние распри нас не поколеблют. Иоанн говорит о «сборище сатанинском», о людях, которые утверждают, что они иудеи, но они не таковы, то есть они лжеучители, раскольники, еретики. И перед их лицом малая община сумела сохранить твердость

შემდგომ იოანე ღვთისმეტყველი გადმოგვცემს მაცხოვარის მიმართვას დიდი, მდიდარი ლაოდიკიის ეკლესიის მიმართ - რომელმაც თანამედროვე ენით რომ ვთქვათ „კომპრომისების“, „დათმობების“ ხარჯზე თითქოს-და შეინარჩუნა ძლიერება:

14. და ანგელოზსა ლავდიკიისა ეკლესიისასა მიუწერე, ვითარმედ: ამას იტყჳს ამინ, მოწამე იგი სარწმუნოჲ და ჭეშმარიტი, დასაბამი დაბადებულთა ღმრთისათაჲ:
15. ვიცნი საქმენი შენნი, რამეთუ არცა გრილი ხარ, არცა ტფილი. ჯერ-იყო, რაჲთამცა, ანუ გრილი იყავ, ანუ ტფილი.
16. არამედ ესრეთ ნელ-ტფილი ხარ და არცა გრილი, არცა ტფილი. მეგულების აღმოგდებაჲ შენი პირისაგან ჩემისა.
17. რამეთუ იტყჳ: მდიდარ ვარ და განვმდიდრდი და არარაჲ მეჴმარების. და არა უწყი, რამეთუ შენ ხარ უბადრუკ და საწყალობელ და გლახაკ და ბრმა და შიშუელ.

14 И Ангелу Лаодикийской церкви напиши: так говорит Аминь, свидетель верный и истинный, начало создания Божия:
15 знаю твои дела; ты ни холоден, ни горяч; о, если бы ты был холоден, или горяч!
16 Но, как ты тепл, а не горяч и не холоден, то извергну тебя из уст Моих.
17 Ибо ты говоришь: «я богат, разбогател и ни в чем не имею нужды»; а не знаешь, что ты несчастен, и жалок, и нищ, и слеп, и наг.

ვიცი საქმენი შენნი: არც ცივი ხარ და არც ცხელი: ოჰ, ნეტავი ცივი მაინც იყო, ან ცხელი. მაგრამ რაკი ასე ნელ-თბილი ხარ, არც ცივი ხარ და არც ცხელი, ამიტომ გადმოგაფურთხებ ჩემს ბაგეთაგან.
გამოცხადება იოანე ღმრთისმეტყველისა 3-15

ზემორე სიტყვები ძალზე ზუსტად უდგება საქართველოში ახლა, ამჟამად მიმდინარე მოვლენებისა და სულთაბრძოლის ჩვენთვის საინტერესო ასპექტს - „არც ართ მხარეზე არ ვარ“. სწორედ ესაა რაც „გამოცხადებაში“ წერია - ლაოდიკიის ეკლესიის მიმართ, რომელიც რამდენიმე ათეული კილომეტრით იყო დაშორებული ფილადელფიის ეკლესიისაგან: „არც ცივი ხარ და არც ცხელი, ნეტამც ან ცივი იყო და ან ცხელი. და რახან ნელ-თბილ ანუ გულგრილი ხარ, ანუ არც ცხელი ხარ და არც ცივი - დაგძრახავ-გადმოგაფურთხებ“... აქვე აღნიშნული კიდევ ერთი ძალზე ნიშანდობლივი გარემოება, რასაც ყოველდღიურობაშიც ვხვდებით: ამ „ნელ-თბილობით“ შესაძლებელია გამდიდრებაც და სიდუხჭირიდან თავის დაღწევაც - თუმცა სინამდვილეში სწორედ ეს არის უდიდესი უბედურება, საცოდაობა, სიღატაკე, სიბრმავე და სიშიშვლე...

Он обличает Лаодикийскую церковь, которая решила, что у нее все благополучно. Очевидно, в Лаодикии не было ни гонений, ни особых притеснений, не было ни расколов, ни лжеучителей — все у них было благополучно. Но, почувствовав благополучие, церковь начала деградировать. Ни с кем не воюя, ни от кого не обороняясь, она стала впадать в самодовольство, которое Господь обличает самыми суровыми словами: «Ты... не горяч и не холоден... извергну тебя из уст Моих». Эти и последующие суровые слова обращены не только к церквам, но и к отдельным людям. «Ты говоришь, „я богат... и ни в чем не имею нужды"...», а на самом деле так говорящий «жалок и нищ». Редко в пророческой книге найдутся слова, которые могли бы быть обращением лично к нам, которые всем нам надо читать постоянно.

განვლილმა ორმა ათეულმა წელმა საქართველოს საოცარი აღმაფრენა და შემდგომ დამთრგუნავი დამარცხებები მოუტანა. ასობით ათასი ადამიანის თავდადებული და თავგანწირული მამულიშვილის ბრძოლა ეროვნული იდეისათვის, რომელიც „ენა, მამული, სარწმუნოება“-ში გამოიხატებოდა დროებით დამარცხდა: საქართველო „ბარაბას გზად“ დააყენეს - რაზეც ზვიადი აფრთხილებდა ქართველობას. შემდგომ, განსაკუთრებით „ვარდების რევოლუციის“ პირველ პერიოდში მოხდა გარდატეხა დე-ფაქტო ხელისუფლების ნებაში და ეროვნულ მოძრაობას „ამნისტია“ გამოუცხადეს, ნაწილობრივ (ძალზე ნელ-თბილად, ძალზე გრილად) ვითომც დაიგმო 1991-1993 წლების პუტჩი და ლეგიტიმური ხელისუფლების ძალით დამხობა.

ამ ვითარებაში, ბევრმა დათმო ეროვნული მოძრაობისა და ეროვნული ხელისუფლების მთავარი, თავდაპირველი მიზნები... ბევრმა აირჩია კომპრომისების გზა... მრავალმა საკუთარ, პირად კომფორტულ პოლიტიკად ვითომ ნეიტრალურობა აირჩია. ხშირად გაიგონებთ - „მე არც ერთ მხარეს არ ვყოფილვარ“... ანუ - ბევრი - ასე თუ ისე - დაადგა „ლაოდიკიის ეკლესიის გზას“...

ასეთ ვითარებაში - ჭეშმარიტ ეროვნულ მოძრაობას რომლის საბოლოო მიზანია ეროვნული ხელისუფლება გამოსახული მცნებაში „ენა, მამული, სარწმუნოება“ - აქვს ერთად ერთი არჩევანი და გადარჩენის გზა - ფილადელფიის ეკლესიის გზა და მაგალითი!

დიდი იოანეს იმედის წიგნში - „გამოცხადებაში“ აღწერილია სწორედ ისეთი დრო (და ეს დრო მუდმივად მეორდება ერის ისტორიაში) - როდესაც დიდი, მართალი საქმე - ჩვენი „ენა, მამული, სარწმუნოება“ - მცირეოდენთა იმედად რჩება - „მცირე ფარის“ იმედად რჩება... მაგრამ ფარის სიმცირე - არასოდეს ყოფილა მისი სისუსტის ნიშანი... პირიქით... უნდა გავიხსენოთ დრო, როდესაც ეროვნული იდეის არსებითად მხოლოდ „უმცირესი ფარა“, ორად-ორი მატარებელი გააჩნდა საქართველოს - ზვიადი და მერაბი!

ახლა აპოკალიპსისის დროა!
მაგრამ, ჩვენ სასწაულებრიობამ არ დაგვტოვა რჩევა-დერიგების, სწორი გზის მითითების, იმედის გარეშე: უნდა მივენდოთ იოანე ღვთისმეტყველის დამოძღვრებას - იოტისოდენადაც არ უნდა დავთმოთ ეროვნული იდეა - „ენა, მამული, სარწმუნოება“, უნდა ვიყოთ განსაკუთრებით ურყევები, უკომპრომისოები, ურყევები - არ უნდა გავგრილდეთ და გავნელთბილდეთ...
25. არამედ რომელი-ეგე გაქუს, დაიმჭირეთ, ვიდრემდის მოვიდე.
25 только то, что имеете, держите, пока приду.
უნდა მტკიცედ გვეპყრას რაც მოცემული გვაქვს: „ენა, მამული, სარწმუნოება“ - მისი დრო კი სწორედ ამითი მოვა...
სწორედ ახლა - აპოკალიპსისის დროს!

გამოცხადებაჲ იოვანესი >>>

იოანე ღვთისმეტყველი ასე აღწერს გლობალურ იმპერიას:

13.
1 И стал я на песке морском, и увидел выходящего из моря зверя с семью головами и десятью рогами: на рогах его было десять диадим, а на головах его имена богохульные.
2 Зверь, которого я видел, был подобен барсу; ноги у него — как у медведя, а пасть у него — как пасть у льва; и дал ему дракон силу свою и престол свой и великую власть.

13, 1–2. Море в иудейской и христианской апокалиптике было символом богоборческих начал. Человек, стоящий на берегу моря, стоит словно на берегу бездны, откуда обрушиваются все темные сатанинские волны, откуда приходят сатанинские силы. Что означает зверь, выходящий из моря? Мы помним, что в Книге пророка Даниила звери символизируют империи, которым противостоит Царство Сына Человеческого (Дан 7,3–6).

Человеческие империи имеют хищный, звериный облик. Не нужно думать, что описание зверя произвольно. Апостол говорит, что этот зверь имеет ноги медведя, сам подобен барсу, пасть у него, как у льва и т.д., то есть рисует монстра, но не для устрашения, а для того, чтобы показать, что в этом новом звере, выходящем из бездны, соединяются черты тех чудовищ, которые олицетворяли халдейскую, мидийскую и эллинистическую империи. У пророка Даниила медведь символизировал персидскую империю, барс — халдейскую и т. д. Это значит, что новый зверь, новая мировая империя включает в себя свойства всех предыдущих, а под ней разумеется Рим, Римская империя с семью головами и десятью рогами. Это прозрачные намеки, хотя совершенно точно мы их определить не можем. Рим стоял на семи холмах, и количество императоров, бывших до времени написания Апокалипсиса, тоже подходит под эти числа: десять или семь, в зависимости от начала отсчета. Так или иначе, перед нами Римская империя, что будет подтверждаться в дальнейших стихах Апокалипсиса: великий город, который называют Вавилоном, и т. д.

3.15. ვიცნი საქმენი შენნი, რამეთუ არცა გრილი ხარ, არცა ტფილი. ჯერ-იყო, რაჲთამცა, ანუ გრილი იყავ, ანუ ტფილი.
3.16. არამედ ესრეთ ნელ-ტფილი ხარ და არცა გრილი, არცა ტფილი. მეგულების აღმოგდებაჲ შენი პირისაგან ჩემისა.

3.15 знаю твои дела; ты ни холоден, ни горяч; о, если бы ты был холоден, или горяч!
3.16 Но, как ты тепл, а не горяч и не холоден, то извергну тебя из уст Моих.

3.15 I know your works: you are neither cold nor hot. Would that you were cold or hot!
3.16 So, because you are lukewarm, and neither cold nor hot, I will spew you out of my mouth.

холоден - cold - გრილი
горяч - hot - ტფილი
тепл - lukewarm - ნელ-ტფილი

როგორც რუსულიდან და ინგლისურიდან ჩანს უფრო ზუსტი და ბასრი სიტყვებია ცივი, ცხელი და თბილი

საკმაოდ არსებითი აზრობრივ-სემანტიკური განსხვავებებია ქართულსა და რუსულს შორის -- ნეტავ როგორაა ორიგინალში? (ბერძნულში)...

სიტყვების ბერძნული მნიშვნელობა თურმე ასეთია:

Здесь следует отметить точное значение слов. Холодный - в греческом это псухрос, и оно может иметь значение холодный, вплоть до точки замерзания. Горячий - в греческом зестос и имеет значение горячий до точки кипения. Теплый - в греческом хлиарос.

ამრიგად ლაპარაკია სწორედ ცხელზე, ცივზე და თბილზე! (რამდენი ასეთი უზუსტობაა ნეტავ ქართულ თარგმანებში?)

ითვლება, რომ აპოკალიფსისი-გამოცხადება დაწერილია 64-სა და 95 წლებს შორის, ანუ მაცხოვარის ჯვარცმის 30-50 წლის შემდეგ. ეს კი იმას ნიშნავს, რომ გამოცხადება მიეწერა ქრისტიანულ საზოგადოებრიობას, რომლის წევრების ერთ ნაწილს ჰქონდა ბედნიერება საკუთარი თვალით ენახათ მაცხოვარი და მის მიერ ჩადენილი სასწაულები, მოესმინათ მისთვის, შეხებოდნენ მას... დღევანდელი საზოგადოებრივი ცნობიერების თვალსაზრისით რომ ვთქვათ: მაშინ ჯერ კიდევ ცოცხლობდნენ ქრისტე ღმერთთან დაახლოებული პირები... ამ დროს მაცხოვრის 70 და კიდევ 500 მოწაფიდან გარკვეული ნაწილი ჯერ კიდევ ცოცხალი იყო, აქტიურად მოღვაწეობდა და ისინი სარწმუნოებას ავრცელებდნენ პირველი ხელიდან.

„გამოცხადება“ ისეთ დიდმნიშვნელოვან წერილად ჩათვალა ეკლესიამ, რომ იგი „ახალი აღთქმის“ წიგნშია შეტანილი - როგორც საძირკველი და საფუძველი...

„გამოცხადებაში“ იოანე მიმართავს მცირე აზიის 7 ეკლესიას, რომლებიც დაფუძნებულნი იყვნენ პეტრე და პავლე მოციქულების მიერ და როგორც ჩანს იმ დროს ითვლებოდნენ სარწმუნოების საძირკვლებად.

1.4. იოვანე, შჳდთა ეკლესიათა ასიაჲსათა: მადლი თქუენდა და მშჳდობაჲ ღმრთისაგან, რომელი არს და რომელი იყო და რომელი მომავალ არს, და შჳდთა მათ სულთაგან, რომელნი წინაშე საყდარსა მისსა არიან.

და მიმართავს მცირე აზიის 7 ეკლესიას როგორც ქრისტიანული ეკლესიის ბურჯებს:

1.6. და მყვნა ჩუენ სამეუფო მღდელ ღმრთისა და მამისა თჳსისა, რამეთუ მისი არს დიდებაჲ და სიმტკიცე უკუნითი უკუნისამდე.

ეს ეკლესიებია:

1.11. რომელი მეტყოდა, ვითარმედ: რომელსა-ესე ჰხედავ, დაწერე წიგნსა შინა და წარეც შჳდთა მათ ეკლესიათა: ეფესოს და ზმირნას და პერღამოს და თჳატრის და სარდეს და ფილადელფიას და ლავდიკის.

ძალზე საინტერესოა, თუ როგორ კრიტიკულადაა შეფასებული „გამოცხადებაში“ ამ შვიდი ეკლესიის საქმიანობა - მით უფრო იმის გათვასიწინებით - რომ ეს ეკლესიები ქრისტეს პირველი ხელის მოწაფეების მიერაა დაარსებული და იმ დროს გაძღოლილიც.

ეფესოსის ეკლესია - დაფუძნებული იყო ბერძნულ-მცირეაზიული კერპთაყვანისმცემლობის ერთ-ერთ უდიდეს ცენტრში და იმ დროის უდიდეს ქალაქში ეფესოსში - რომელშიც იდგა არტემიდეს უზარმაზარი ტაძარი და ამითი იგი ოკულტიზმისა და მაგიის ცენტრი იყო. გადმოცემით ეფესოსის ეკლესიაში იყო დამარხული ღვთისმშობელი - რომელიც აქ იოანე მოციქულმა მოიყვანა.

ეფესოსის ეკლესიას „გამოცხადების“ ავტორი ჯერ აქებს „ცრუ მოციქულების“ მხილებისათვის:

2.2. ვიცნი საქმენი შენნი და შრომაჲ შენი და მოთმინებაჲ შენი და ვითარმედ ვერ ძალ-გიც ტჳრთვად უკეთურთა მათ და გამოსცადენ იგინი, რომელნი იტყჳან თავთა თჳსთა მოციქულად, და არა არიან, და ჰპოვენ იგინი მტყუვარ. 3. და მოთმინებაჲ გაქუს და იტჳრთე სახელისა ჩემისათჳს და არა დაშუერ.

მაგრამ, შემდგომ მკაცრად აკრიტიკებს:

2.4. არამედ მაქუს შენდა მომართ, რამეთუ სიყუარული იგი შენი პირველი დაუტევე.

ამ კრიტიკაში „გამოცხადების“ ავტორი სარწმუნოებისადმი ერთგულებას ადამიანის პირველ მძაფრ სიყვარულს ადარებს, რომელიც ხშირად დროთა განმავლობაში განელდება ხოლმე...

შემდგომ „გამოცხადება“ აფრთხილებს ეფესოსის ეკლესიას და სასჯელით ემუქრება:

2.5. მოიჴსენებდ, უკუეთუ სადაჲთ დაეცი, და შეინანე და პირველნივე საქმენი ქმნენ; უკუეთუ არა, მოვალ ადრე და აღვძრა სასანთლე შენი ადგილისაგან თჳსისა, უკუეთუ არა შეინანო.

ეფესოსის ეკლესიის შეცდომები აქ უკვე „დაცემად“ მოიხსენიება და მას მოუწოდებს „შეინენოს“ და დაბრუნდეს იმ პიზიციებზე, რომლებზეც იმთავითვე იდგა. მეტიც ემუქრება მას „სასანთლეთა აღძვრით“.

ეფესოსის ეკლეასიას სამი რჩევა აქვს მიცემული:

გაიხსენოს - ანუ უკან მიიხედოს
მოინანიოს - საკუთარი პასუხისმგებლობა ირძნოს
შემოქმედებდეს - მონანიებით დანახული გამოსაწოროს
>>>

შემდეგ იოანე მიმართავს სმირნის (დღევანდელი იზმირი) ეკლესიას.

2.8. და ანგელოზსა ზმირნისა ეკლესიისასა მიუწერე: ამას იტყჳს პირველი და უკუანაჲსკნელი იგი, რომელი იქმნა მკუდარ და ცხონდა: 2.9. ვიცნი საქმენი შენნი და ჭირი და სიგლახაკე, არამედ მდიდარ ხარ. და გმობაჲ იგი მათი, რომელნი იტყჳან თავთა თჳსთა ჰურიად, და არა არიან, არამედ შესაკრებელი ეშმაკისაჲ.

აქ მოხსენიებულია სმირნის ეკლესიაში ანტიქრისტიანული მწვალებლობების დანერგვის მცდელობები, რომელსაც სმირნის ეკლესია წინ აღუდგა და მოიგერია (ჰურიებად, მართმადიდებელ ებრაელებად მაშინდელი ქრისტიანები საკუთარ თავს თვლიდნენ).

2.10. ნუ გეშინის საქმეთაგან, რომელთა ეგულების მოწევნად შენ ზედა, რამეთუ აჰა ესერა ეგულების ეშმაკსა თქუენგანთა შთაგდებად საპყრობილესა, რაჲთა გამოიცადნეთ ათ დღე. იქმენ მორწმუნე ვიდრე სიკუდილადმდე, და მოგცე შენ გჳრგჳნი იგი ცხორებისაჲ.

იოანე აქ ამხნევებს სმირნის ეკლესიას და მოუწოდებს ბოლომდე ასეთივე ერთგულება შეინარჩუნოს ჭეშმარიტი რწმენისადმი - „ათი დღე“ აქ სიმბოლოა ძალზე დიდი დროისა.

მიმართავს რა ფერგამოს ეკლესიას:

2.12. და ანგელოზსა პერღამისა ეკლესიისასა მიუწერე: ამას იტყჳს, რომელსა-იგი აქუს მახჳლი ორპირი აღლესული: 2.13. ვიცნი საქმენი შენნი, და თუ სადა მკჳდრ ხარ, სადა-იგი არს საყდარი ეშმაკისაჲ, და გიპყრიეს სახელი ჩემი და არა უარ-ჰყავ სარწმუნოებაჲ ჩემი დღეთა მათ ანტიპაჲს, მოწამისა ჩემისა სარწმუნოჲსათა, რომელი-იგი მოიკლა თქუენ შორის, სადა-იგი ეშმაკი მკჳდრ არს.

ფერგამო იმ დროს მცირე აზიაში რომის იმპერიის დედაქალაქი იყო და ამდენად ფერგამოს ეკლესია „ეშმაკის საყდრის“ შიგ შუაგულში იყო, განიცდიდა სისხლიან შემოტევებს იმპერიისაგან - რომელმაც ამ ეკლესიის ერთ-ერთი მამა ანტიპი იმსხვერპლა.

შემდგომ ფერგამოს ეკლესიაც მცირედად გაკრიტიკებულია:

2.14. არამედ მაქუს შენდა მომართ მცირედი, რამეთუ გყვანან ვინმე, რომელთა უპყრიეს სწავლაჲ იგი ბალამისი, რომელი ასწავა ბალაკს, რაჲთა დადვას დაბრკოლებაჲ წინაშე ძეთა ისრაჱლისათა, და ჭამად კერპთა ნაზორევისა და სიძვად. 2.15. ეგრეთვე შენცა გყვანან, რომელთა უპყრიეს სწავლაჲ იგი ნიკოლაელთაჲ. 2.16. შეინანე; უკუეთუ არა, მოვალ შენდა ადრე და ბრძოლა-ვყო მათ თანა მახჳილითა პირისა ჩემისაჲთა.

კერძოდ ფერგამოს ეკლესიას იოანე აკრიტიკებს იმაში, რომ მის შემადგენლობაში არიან ისეთები რომლებიც ვალაამის კერპთაყვანიმცემლობის ელემენტებს ამკვიდრებდნენ ეკლესიაში და აგრეთვე ისეთებიც, რომლებიც ნიკოლაელთა გნოსტიკის დამკვიდრებას ცდილობენ.

მიმართავს რა ფიატირის ეკლესიას (მდებარეობდა ფერგამოს მახლობლად):

2.18. და ანგელოზსა თჳატირისა ეკლესიისასა მიუწერე, ვითარმედ: ამას იტყჳს ძე ღმრთისაჲ: რომლისა თუალნი არიან, ვითარცა ალი ცეცხლისაჲ, და ფერჴნი მისნი მსგავს არიან რვალსა გუნდრუკსა. 2.19. ვიცნი საქმენი შენნი და სიყუარული შენი, და სარწმუნოებაჲ და მსახურებაჲ და მოთმინებაჲ და საქმენი შენნი უკუანაჲსკნელნი უმრავლეს პირველისა.

ფიატირის ეკლესიას იოანე აქებს და განსაკუთრებით აღნიღნავს, რომ იგი ზრდადი ეკლესიაა და მისი უკანასკნელი საქმეები უპირველესზე მეტია...

მაგრამ, ასეთი მდგრადი ეკლესიაც კი არ იყო უნაკლო:

2.20. არამედ მაქუს შენდა მომართ, რამეთუ უტევე ცოლი შენი იეზაბელ, რომელი იტყჳს თავსა თჳსსა წინაწარმეტყუელად და ასწავლის და აცთუნებს ჩემთა მონათა სიძვად და ჭამად კერპთა ნაზორევისა. 2.21. და მივეც მას ჟამი, რაჲთა შეინანოს, და არა ჰნებავს სინანულად სიძვისაგან მისისა. 2.22. აჰა ესერა დავამჴუა იგი სარეცელსა ზედა, და რომელნი იმრუშებდეს მის თანა, შთავყარნე ჭირსა დიდსა, უკუეთუ არა შეინანონ საქმეთაგან მათთა.

აქ მინიშნებულია ვინმე ქალი იეზაბელი (იზაბელი), რომელიც არტემიდას კულტის შეფარული მსახური იყო და ეკლესიაში ნერგავდა სიძვასა და მრუშობას...

მიმართავს რა სარდინიის ეკლესიას:

3.1. და ანგელოზსა სარდისა ეკლესიისასა მიუწერე, ვითარმედ: ამას იტყჳს, რომელსა ჰქონან შჳდნი იგი სულნი ღმრთისანი და შჳდნი იგი ვარსკულავნი: ვიცნი საქმენი შენნი, რამეთუ სახელი გაქუს და ცხოველ ხარ და მკუდარ ხარ. 3.2. იქმენ მღჳძარე და დაამტკიცენ სხუანი იგი, რომელთაჲ გეგულებოდა განგდებაჲ, რამეთუ არა მიპოვნიან საქმენი შენნი აღსრულებულად წინაშე ღმრთისა ჩემისა. 3.3. იჴსენებდ, უკუეთუ ვითარ მიიღე და შეინანე. ხოლო უკუეთუ არა მღჳძარე იყო, მოვიდე შენ ზედა, ვითარცა მპარავი, და ვერ სცნა, რომელსა ჟამსა მოვიდე შენ ზედა.

ამ ეკლესიას იოანე ძალზე მკაცრად აკრიტიკებს - ცოცხლ-მკვდარს წოდებს. მოუწოდებს მას „გამოღვიძებას“ და მონანიებას...

3.4. არამედ მცირედი სახელები გყავს სარდეს შინა, რომელთა არა შეუგინებიეს სამოსლები მათი, და ვიდოდიან იგინი ჩემ თანა სამოსლითა სპეტაკითა, რამეთუ ღირს არიან. 3.5. რომელმან სძლოს, ესრეთ შეიმოსოს სამოსელი სპეტაკი და არა აღვჴოცო სახელი მისი წიგნისაგან ცხოველთაჲსა და აღვიარო სახელი მისი წინაშე მამისა ჩემისა და წინაშე ანგელოზთა მისთა.

აქვე ირკვევა, რომ სარდინიის ეკლესიაშიც არიან „მცირედი“ სწორ გზაზე მდგარი მამები - რომლებიც სპეტაკებად დარჩნენ.

ფილადელფიის ანუ ძმათმოყვარეობის ეკლესია კი მხოლოდ ქებით მოიხსენიება - თუმცა იგი მცირე და პატარაა!

3.7. და ანგელოზსა ფილადელფიისა ეკლესიისასა მიუწერე: ამას იტყჳს წმიდაჲ იგი და ჭეშმარიტი, რომელსა აქუს კლიტე დავითისი, რომელი-იგი განაღებს, და არავინ დაჰჴშას, გარნა განმღებელმან მან, და არავინ განაღოს დაჴშული იგი. 3.8. ვიცნი საქმენი შენნი. აჰა ესერა მიმიცემია წინაშე შენსა კარი განღებული, რომლისა დაჴშვად ვერვინ შემძლებელ არს, რამეთუ მცირე ძალი გაქუს, და დაიმარხე სიტყუაჲ ჩემი და არა უარ-ჰყავ სახელი ჩემი. 3.9. აჰა ესერა მიგცემ კრებულისაგან ეშმაკისა, რომელნი იტყჳან თავსა თჳსსა ჰურიად, და არა არიან, არამედ ტყუვიან; აჰა ესერა ვყვნე იგინი, რაჲთა მოვიდენ და თაყუანის-გცენ წინაშე ფერჴთა შენთა და ცნან, რამეთუ შეგიყუარე შენ. 3.10. რამეთუ დაიმარხე შენ სიტყუაჲ მოთმინებისა ჩემისაჲ, და მეცა დაგიცვა შენ ჟამისა მისგან განსაცდელისა, რომელსა ეგულების მოსლვად ყოვლსა ზედა სოფელსა გამოცდად მკჳდრთა მათ ქუეყანისათა. 3.11. აჰა მოვალ ადრე. იპყარ, რომელ-ეგე გაქუს, რაჲთა არავინ მიგიღოს გჳრგჳნი შენი.

ლავდიკიის ეკლესიაზე და მის ნელ-თბილობაზე ადრე უკვე ვიმსჯელეთ საგანგებო თემაში >>>:

3.14. და ანგელოზსა ლავდიკიისა ეკლესიისასა მიუწერე, ვითარმედ: ამას იტყჳს ამინ, მოწამე იგი სარწმუნოჲ და ჭეშმარიტი, დასაბამი დაბადებულთა ღმრთისათაჲ: 3.15. ვიცნი საქმენი შენნი, რამეთუ არცა გრილი ხარ, არცა ტფილი. ჯერ-იყო, რაჲთამცა, ანუ გრილი იყავ, ანუ ტფილი. 3.16. არამედ ესრეთ ნელ-ტფილი ხარ და არცა გრილი, არცა ტფილი. მეგულების აღმოგდებაჲ შენი პირისაგან ჩემისა. 3.17. რამეთუ იტყჳ: მდიდარ ვარ და განვმდიდრდი და არარაჲ მეჴმარების. და არა უწყი, რამეთუ შენ ხარ უბადრუკ და საწყალობელ და გლახაკ და ბრმა და შიშუელ. 3.18. განგაზრახებ შენ, რაჲთა იყიდო ჩემგან ოქროჲ გამოჴურვებული ცეცხლითა, რაჲთა განჰმდიდრდე, და სამოსელი სპეტაკი, რაჲთა შეიმოსო, და არა გამოცხადნეს სირცხჳლი სიშიშულისა შენისაჲ და საოლავი, რაჲთა იოლნე თუალნი შენნი და ჰხედვიდე. 3.19. მე რომელნიცა მიყუარდენ, ვამხილებ და ვასწავებ. ეშურებოდე უკუე და შეინანე.

ლავდიკიის ეკლესია როგორც ჩანს გარეგნულად მდიდარი იყო, მაგრამ შინაგანად „უბადრუკი“...

„გამოცხადებაში“ განხილული 7 ეკლესიიდან, რომლებიც მაცხოვარის დროინდელმა, მისმა მხილველმა, მისმა უშუალო მოწაფე თაობამ დააარსა და დააფუძნა არსებითად მხოლოდ ერთი-ორის საქმიანობაა ცალსახად შექებული - ყველა სხვას ესა-თუ-ის დარღვევები აღმოაჩნდა...

საკითხავია - თუ ქრისტე ღმერთთან დაახლოებულ პირებს ჰქონდათ საეკლესიო საქმიანობაში ცდუნებები, შეცდომები და მავნე გადახრები - კომპარტიის ცე-კა-ს მდივნებთან, კა-გე-ბე-ს გენერლებთან, პირსისხლიან პუტჩისტებთან დაახლოებულ პირებს არ შეიძლება ასეთები ჰქონოდათ?

ეს პატარა მიმოხილვა მხოლოდ იმისათვის გახდა საჭირო, რომ ქართულად მსგავსი რამ დიგიტალიზებული სახით არ გამოიჩხრიკა ვებში. რუსულად კი ძალზე ღრმა და საინტერესო გამოკვლევა აღმოჩნდა >>>

პოსტინდუსტრიულ საუკუნეში, ინფორმაციულ საუკუნეში მივეჩვიეთ, რომ ყველაფერი წინ მიიწევს, ვითარდება, ახალ უფრო მაღალ დონეზე ადის...

და ამ წინსვლა-განვითარებას შეჩვეულებს იგივე ტენდენციები ალბათ ჩვენდა უნებურად სულიერების სფეროზეც, სარწმუნოებაზეც, ეკლესიაზეც გადაგვაქვს...

ასეთ ვითარებაში ალბათ ზოგჯერ უკანაც უნდა მივიხედოთ რათა წინ რაიმე დავინახოთ - კომუნისტური ტოტალიტარიზმის ეპოქა (რომელიც საზოგადოებრიობის გამონაკლისის გარეშე ყველა სფეროში იყო გამჯდარი - ეკლესიის ჩათვლით და განსაკუთრებით ეკლესიაში) ჯერ არაა როგორც ჩანს დაძლეული და არც გლობალიზმია სულიერების ხელშემწყობი (და არც საზოგადოებრივ სტრუქტურებში შეღწევის უნარმოკლებულია - პირიქით)...

„გამოცხადებიდან“ კარგად ჩანს, რომ მხოლოდ გრანდიოზული და მდიდრული საეკლესიო შენობების აგებით: „მდიდარ ვარ და განვმდიდრდი“ არ მტიცდება და მაღლდება ეკლესია...

საკითხავია - შეიძლება თუ არა წარსულის შეცდუნებათა და ნაკლოვანებათა ღრმა და სერიოზული მხილების გარეშე სწორ გზაზე დადგომა და შემდგომ წინსვლა (ანუ უკან - საფუძვლებთან დაბუნება)? ფარა მწყემსს შეჰყურებს...

ნუ შემიყვანებ ჩვენ განსაცდელსა, არამედ მიხსენ ჩვენ ბოროტისაგან

2009-06-05T12:57:00Z

„მამაო ჩვენოს“ ქართული, რუსული და ინგლისური ვერსიების შედარებისას -- შევემჩნიეთ განსხვავებული თარგმანული ელფერი მონაკვეთში:
«ნუ შემიყვანებ ჩვენ განსაცდელსა, არამედ მიხსენ ჩვენ ბოროტისაგან»
«lead us not into temptation, but deliver us from the evil one»
«не введи нас во искушение, но избави нас от лукаваго»

განსაცდელი -- temptation -- искушение
ბოროტი -- evil -- лукавый
— "Лукавым здесь Господь называет диавола", — уточняет свт. Иоанн Златоуст.

ამდენად:
„განსაცდელი“ რუსულსა და ინგლისურში არის ზუსტად თანამედროვე ქართულით „ცთუნება“
ხოლო,
„ბოროტი“ რუსულსა და ინგლისურში არის თანამედროვე ქართულით „მაცთური“, „ეშმაკი“, „სატანა“

ღმრთისმეტყველთა ახსნა-განმარტებების შესაბამისად -- „მამაო ჩვენოს“ ამ ნაწილის უმთავრესი არსია ადამიანის სატანისმიერ ცთუნებაში შეყვანისაგან (ცთუნებით გამოცდისაგან), იმ და ისეთი შეცდომის ჩადენისაგან ადამიანის (ჩვენი) დახსნა, არიდება -- რომლის წყარო და გამომწვევიც არის ეშმაკი, სატანა, დიაბოლი.

თუ ახსნა-განმარტებებსა და რუსულის-ინგლისური ტექსტების ელფერს გავითვალისწინებთ -- თანამედროვე ქართულზე ეს მონაკვეთი (მისი ახსნისას) ასე უფრო გასაგები იქნება თანამედროვე ქართული საზოგადოებრიობისათვის: „ამარიდე ცთუნება და მიხსენი სატანისაგან“.

ძალზე საინტერესო იქნებოდა შესაბამისი ბერძნული ტექსტის ანალიზის დართვაც...

Не введи нас во искушение, но избави нас от лукаваго. Второю половиною прошения объясняется первая. Искушениями называются здесь те истинно несчастные случаи и бедствия, когда мы за наше собственное произвольное стремление к греху предаемся во власть диавола и погибаем, как подвергся этому Иуда Искариотский. Вниде в онь сатана, говорит о нем Писание [Ин. 13:27]. Не научает нас прошение отвергать скорби, необходимые для нашего спасения, охраняющие нас от наших страстей и демонов [Преподобный Кассиан. Coll. 9, cap. 23; святой Исаак Сирский. Слово 5-е].

Но избави нас от лукаваго. Если бы сатана просил сеять нас как пшеницу, как он просил уже апостолов, но справедливо получил отказ на свою просьбу, и если бы случилось так, как было с древним Иовом, - не давай ему власти над нами; даже если бы и человек лукавый захотел искусить нас или обидеть, не давай ему воли над нами, но огради нас кровом крыл Твоих.
Святитель Иоанн Златоуст
Объяснение молитвы "Отче наш" (Мф. VI, 9-13)

И не введи нас во искушение (Господи)! О том ли Господь научает нас молиться, чтобы нисколько не быть нам искушенными? И как же сказано в одном месте: муж не искушен не искусен есть (Сирах. 34, 10; Римл. 1, 28)? и в другом: всяку радость имейте, братие моя, егда во искушения впадаете различна (Иак. 1, 2)? Но войти во искушение не значит ли быть поглощену искушением? Потому что искушение подобно есть некоему потоку, трудному для перехождения. Следовательно, которые, находясь во искушениях, не погружаются в оных, те переходят, как искуснейшие плаватели, не быв потопляемы ими: а которые не таковы, те, вшедши, погружаются, как, например, Иуда, вшедши во искушение сребролюбия, не переплыл, но, погрузившись, утонул телесно и духовно. Петр вшел во искушение отвержения: но, вшедши, не погряз, а мужественно преплыв, от искушения свободился. Послушай еще и в другом месте, как всецелый лик Святых благодарит за избавление от искушения: искусил ны еси, Боже, разжегл ны еси, якоже разжизается сребро. Ввел ны еси в сеть: положил еси скорби на хребте нашем. Возвел еси человеки на главы наша: проидохом сквозе огнь и воду, и извел еси ны в покой (Псал. 65, 10, 11, 12). Видишь ли их, дерзновенно радующихся о том, что прошли, а не увязли? И извел еси ны, говоря, в покой (там же, ст. 12). Войти им в покой, значит освободиться от искушения.

Но избави нас от лукаваго. Если бы оное: не введи нас во искушение то же значило, что совсем не быть искушаему, то не придал бы но избави нас от лукаваго. Лукавый же есть сопротивный бес, от которого избавиться молимся. По исполнении же молитвы говоришь ты аминь. Запечатлевая чрез аминь, что значит да будет все, что в Богоданной сей молитве содержится.
Святитель Кирилл Иерусалимский
Толкование молитвы "Отче наш"
Из "Поучения тайноводственного пятого"

"И не введи нас во искушение"

По толкованиям Св. Отцов это прошение продолжает предыдущее. В нем можно выделить несколько важных моментов. — Пятое прошение об оставлении грехов дополняется новым — о предотвращении грехов (Тертуллиан).
— При этом, как единодушно утверждают Св. Отцы, "не Сам Бог вводит в искушение, но попускает быть введену в него тому, кого лишает Своей помощи" (Блаж. Августин).
— Слова этого прошения, по прп. Кассиану, "не то значат, что — не попусти нам когда-либо искушаемым быть, но — не попусти нам быть побежденными в искушении".
— Эти искушения все же приходят к человеку, но не для испытания веры человека (ибо веру каждого Бог знает по сердцу без испытания), а или для наказания человека, его наставления на путь истинный, или для обучения в сопротивлении греху и дьяволу.
— В этом прошении многие толкователи видят также предостережение от своевольного искания искушений (Блаж. Феофилакт).

"Но избави нас от лукаваго"

Последнее прошение тесно связано с предыдущим, но в нем Св. Отцы открывают и некоторые присущие только этому прошению тонкости.
— "Кто желает быть избавленным от лукаваго, тот свидетельствует сим, что объят лукавством", — пишет Августин Блаженный.
— "Лукавым здесь Господь называет диавола", — уточняет свт. Иоанн Златоуст.
— Этим прошением Христос научает "никогда не гневаться на ближних за те оскорбления, какие мы иногда терпим от них, но всю вражду свою обращать на диавола, как виновника всех зол" ( Блаж. Феофилакта).
— Наконец, как пишет свт. Тихон Задонский, "сим молимся Отцу Небесному, чтобы Сам нас от него (дьявола) защитил, от которого сами чрез себе сохранитися не можем". По характеристике свт. Симеона Солунского, диавол — враг "неукротимый, неусыпный", "завистливый и всезлокозненный", поэтому без помощи Божией человек бессилен против него.

მაცთურის, ეშმაკის, სატანის ანუ დიავოლის არსი კაცისმკვლელობა და სიცრუე, სიყალბე, ტყულია და ცილისწამებაა... მაცთური სიცრუისა და ცილისწამების მამაა.

სახარებაჲ იოვანეს, თავი 8
44. თქუენ მამისა ეშმაკისანი ხართ და გულის-თქუმათა მამისა თქუენისათა გნებავს ყოფად; რამეთუ იგი კაცის-მკვლელი იყო დასაბამითგან და ჭეშმარიტებასა არა დაადგრა, რამეთუ ჭეშმარიტებაჲ არა არს მის თანა. ოდეს იტყჳნ ტყუვილსა, თჳსისაგან გულისა იტყჳნ, რამეთუ მტყუვარ არს, და რამეთუ მამაჲცა მისი მტყუვარი არს.
44. Ваш отец диавол; и вы хотите исполнять похоти отца вашего. Он был человекоубийца от начала и не устоял в истине, ибо нет в нем истины. Когда говорит он ложь, говорит свое, ибо он лжец и отец лжи.

ქართველთა DNA ჰაპლოჯგუფები

2009-03-19T17:30:00Z

ვინ არიან ქართველები -- გენეტიკურად?..

ზოგად წარმოდგენას ქართველებისა და მათი მეზობლების გენეტიკურ არსზე იძლევა შემდგომი სურათი:

საქართველოში ნათლად მოსჩანს Haplogroup G-ს უპირატესობა...

ახლო-მახლოებში:
* თეთრი -- სემიტო-ქამიტები (არაბები, ებრაელები და სხვ) -- J
* წითელი -- ინდო-ევროპელები -- R
* მწვანე -- ჩრდილო აფრიკელები -- E

საქართველოს მოსახლეობის უმეტესობა მიეკუთვნება Haplogroup-ს (Y-DNA) G (M201) და საქართველო არის ამ ჰაპლოჯგუფის გავრცელების მთავარი (ანუ ამოსავალი, სამშობლო) არეალი.

http://en.wikipedia.org/wiki/Haplogroup_G_(Y-DNA)

ჰაპლოჯგუფი G (M201) წარმოიქმნა კავკასიაში 10-20 ათასი წლის წინ წლის წინ, დიდი გამყინვარების ეპოქაში (წყარო) -- როდესაც მთელი მსოფლიოს მოსახლეობა 2-5 მილონ ადამიანს შეადგენდა (აქედან, ვრცელ კავკასიაში ალბათ ცხოვრობდა რამდენიმე ანუ 1-3 ათასი ადამიანი).

ჰაპლოჯგუფი G (M201) შეიცავს შტოებს (Clades):

G1 (M285, M342)

G1*
G1a (P20)
G1b (P76)

G2 (P287)

G2* -
G2a (P15)
- G2a* -
- G2a1 (P16) -- შესაძლოა ძირეული იბერიულ-კავკასიური (სტალინი და სხვ. -- საქართველო, ოსეთი) -- წყარო
  - G2a1*
  - G2a1a (P17, P18) -- ეს შტო წარმოიქმნა დაახლ. 3000 წლის წინ და შემდგომი მუტაცია განიცადა დაახლ. 2000 წლის წინ საქართველოში
- G2a2 (M286)
- G2a3 (L30/S126, L32/S148)
  - G2a3a (M406)
  - G2a3b (P303)
G2b (M287)
G2c (M377)

ჰაპლოჯგუფი G (M201)-ს წინაპარია ჰაპლოჯგუფი F -- რომელიც საქართველოში თითქოს ხშირია სვანებს შორის (და აგრეთვე ხშირია ჩრდილოკავკასიელ ხალხებში)

საქართველოს მოსახლეობის არსებითი ნაწილი მიეკუთვნება Haplogroup-ს J2 (Y-DNA) ქვეჯგუფს (J-M67) და დასავლეთ საქართველო და იტალია (ეთრუსკია) არის ამ ჰაპლოჯგუფის გავრცელების მთავარი (ანუ ამოსავალი, სამშობლო) არეალი!..

http://en.wikipedia.org/wiki/Haplogroup_J2_(Y-DNA)

mtDNA-ს თვალსაზრისით კი ქართველების გენეტიკურ სახეზე წარმოდგენას იძლევა Haplogroup U3:

ზემოთმოტანილი მეცნიერული გენეტიკური მასალა გარკვეულწილად ეხმაურება და ასაბუთებს უძველს წარმოდგენებს „ქართლოსისა“ (M201) და „კოლხოსის“ (J-M67) შესახებ...

ეს და სხვა გენეტიკური მახასიათებლები საფუძველს იძლევა ქართველებზე ვისაუბროთ, -- როგორც სპეციფიურ ჰაპლო-კონგლომერატზე, -- რომელიც შეიქმნა და ჩამოყალიბდა დაახლოებით 10-15 ათასი წლის წინ (ანუ თანამედროვე კულტურულ-ცივილიზაციური სისტემების ჩამოყალიბებამდე) და შემდგომ უმთავრესად თავის შიგნით ვითარდებოდა -- უკვე, როგორც, თვითმყოფადი კულტურულ-ეთნიკური ჯგუფი -- ანუ, ბოლო 1500 წელია როგორც -- „ენა, მამული, სარწმუნოება“...

არავითარი ფსევდოევროპელობა და ფსევდოაზიატობა არაა საჭირო და აუცილებელი -- შეგიძლიათ დამშვიდდეთ... -- ან, აღელდეთ -- გემოვნების მიხედვით...

უფრო მეტი:
http://bpg.sytes.net/Files/genetika/index.htm

უახლოეს რამდენიმე წელიწადში ახლაშექმნილი Deoxyribonucleic acid (DNA) მეცნიერება კიდევ უფრო დაზუსტებულ და სრულ სურათს მოგვცემს...

ა) ლაპარაკია არა Haplogroup J2-ზე, რომელიც „უხსოვარ დროს“ ანუ 40-50 წლის წინ ჩამოყალიბდა, არამედ - ქვეჯგუფზე (J-M67) -- რომელიც სწორედ და ზუსტად კავკასიაში, საქართველოში ჩამოყალიბდა და არსებითწილად ცივილიზაციური სისტემა გახლდათ...

ბ) როდესაც მესოპოტამიაში ჰაპლოჯგუფი J2 ჩამოყალიბდა -- იქ, რა თქმა უნდა ჯერ არ არსებობდნენ ის ეთნოსები, ცივილიზაციები და კულტურები -- როემელიც დღეს არსებობენ... -- ანუ ეს -- ძალიან დიიიიდი ხნის წინ იყო -- ბიბლიამდელ ხანაში...

„დიდი ჰაპლოჯგუფები“ -- როგორიცაა მაგალითად G* ან J* და ასე შემდეგ -- ჩამოყალიბდნენ 30-40 ათასი წლის წინ და უფრო ადრეც...

შემდგომი მუტაციებით კი -- ჩამოყალიბდნენ ქვეჯგუფები... -- მუტაციებით!..

მაგალითად ქვემოთა სურათი გვიჩვენებს საწყისი ჰაპლოჯგუფის J*-ს დაყოფას...

ჯერ ახლო აღმოსავლეთში, სადღაც სირიის ჩრდილოეთში (ტიგროსისა და ევფრატის სათავეებთან) 20 ათასი წლის წინ მუტაციით გაჩნდა ჰაპლოჯგუფი J-M172... -- რომელიც ამის შემდგომ მოძრაობდა ჩრდილოეთისაკენ -- კავკასიისაკენ...

სურათიდან კარგად მოსჩანს, რომ 12 ათასი წლის წინ -- კავკასიაში (დასავლეთ საქართველოში ანუ დიდ კოლხეთში), მოხდა მუტაცია და ჰაპლოჯგუფ J-M172-საგან შეიქმნა ჰაპლოჯგუფი J-M67!..

* დაახლოებით 7-8 ათასი წლის წინ დიდი ტბა გადაიქცა „შავ ზღვად“, ევროპა და აზია გაიყო ბოსფორით და დარდანელით...
http://en.wikipedia.org/wiki/Black_Sea_deluge_theory

შემდგომ კი -- ჰაპლოჯგუფი J-M67 მოძრაობდა სამხრეთ-დასავლეთისაკენ და სადღაც დღევანდელი თურქეთის ტერიტოტიაზე დაახლოებით 8 ათასი წლის წინ -- ახალი მუტაციით შეიქმნა ჰაპლოჯგუფი J-M92 (ალბათ ხეთები ან პროტოხეთები)...

ყველაფერი ამის შესაცნობად აუცილებელია ვიცოდეთ და გავითვალისწინოთ, რომ:
* მუტაციები ხდებოდა საშუალოდ 8-5 ათას წელში ერთხელ...
* თანამედროვე ხალხები, ერების განმასხვავებელი მახასიათებლები დაზუსტებით შეიძლება დგინდებოდეს მხოლოდ უკანასკნელი მუტაციების შესაბამისად -- ანუ ბოლო 5-10 ათასი წლის ფარგლებში (სხვაგვარად -- არსებული თეორიული ბაზისიდან ყველანი ობამას ტომისანი ვართ )
* მუტაციები იძლეოდნენ ადგილობრივ პირობებთან მეტად შეგუებულ ჰაპლოჯგუფს...
* ახალი ჰაპლოჯგუფები ახალ პირობებთან შეგუების-და-მიხედვით არსებითად განსხვავდებოდნენ წინამორბედისაგან (შესახედაობითაც)...
* საწყისი, ყოველი შემდგომი მუტაციამდელი ჰაპლოჯგუფებიც აგრძელებენ ხშირად (უმეტესწილად) არსებობას (ან საწყის ტერიტორიაზე ან -- სხვაგან, სადაც გადაადგილდნენ)...

სამახსოვროდ:
ქართველებისათვის ყველაზე უფრო დამახასიეთებელია და განმასხვავებელ ნიშნად შეიძლება ჩაითვალოს ჰაპლოჯგუფები M201 და J-M67...

ამას გარდა:

უნდა ვიცოდეთ, რომ ევროპაში ყველაზე გავრცელებული ჰაპლოჯგუფები R, K, U კავკასიიდან არიან ევროპაში განსახლებულები... -- ანუ მათი „პირველსამშობლო“ კავკასიაა..

Estimated world population at various dates (in thousands)
Year	World
70,000 BCE	< 1,000
10,000 BCE	1,000
9000 BCE	3,000
8000 BCE	5,000
7000 BCE	7,000
6000 BCE	10,000
5000 BCE	15,000
4000 BCE	20,000
3000 BCE	25,000
2000 BCE	35,000
1000 BCE	50,000
500 BCE	100,000
1	200,000
1000	310,000

ამქვეყნიური ადამიანის დასაწყისი

2009-01-24T05:19:00Z

ნაუცბათევი ჩანაწერები...

უფალმა ადამი და ევა სიყვარულით, მუდმივი ნეტარებისათვის გააჩინა, უკვდავება მიანიჭა და მოქმედებაში, არჩევანში თავისუფლები შექმნა და უბრძანა: გამრვლდით და დაასახლეთ დედამიწაო (იმ დროს სამოთხე) «плодитесь и размножайтесь, и наполняйте землю» (Быт.1:28).

სამოთხეში ადამსა და ევას უზრუნველად ჰქონდათ, გააჩნდათ ყველაფერი რაც კი ნეტარი ცხოვრებისათვის სჭირდებოდათ და სჭირდებოდათ ის რაც უზრუნველყოფილი ჰქონდათ. მათი საჭიროებები უბიწო იყო.

მაგრამ, ადამმა და ევამ არასწორად, ბოროტად გამოიყენეს არჩევნის თავისუფლება -- დაარღვიეს მათთვის დაწესებული უმცირესი აკრძალვა, გამოიჩინეს თავშეუკავებლობა --- აყვნენ ეშმაკს საშუალება მისცეს შეეცდინა ისინი, ჩაედინებინა ბოროტება, ცოდვა. ეს იყო „პირველყოფილი ცოდვა“ (Первородный грех).

„პირველყოფილი ცოდვით“ ადამმა და ევამ უღალატეს შემქმნელის მამობრივ სიყვარულს, შვილის მამისადმი სიყვარული გაცვალეს ფუჭ საცთურში, რითაც მოიმდურეს უფალი. „პირველყოფილი ცოდვა“ არის წყარო, საფუძველი ყველა სხვა ცოდვებისა.

უფლის მამობრივი სიყვარულის უარყოფით ადამმა და ევამ დაკარგეს უნარი ეცხოვრათ სამოთხეში. ამ უუნარობის გამო უფალმა ადამიანთა მოდგმას უკვდავება წაართვა და შემდგომ, ადამიანთა ყოველი თაობა უკვე იბადება ატარებს რა ადამისა და ევას „პირველყოფილ ცოდვას“ -- ანუ მოკვდავობას (ამიტომ სასურველია ახალდაბედებულთა მონათვლა).

«Не должно возбранять крещение младенцу, который, едва родившись, ни в чём не согрешил, а только, происшедши по плоти от Адама, восприял заразу древней смерти через самое рождение». Карфагенский Собор 252 г.

„პირველყოფილი ცოდვის“ გამო -- რომელიც ყოველ ადამიანს დაბადებითვე -- წინაპრებისაგან, მშობლებისაგან გადაეცემა -- იგი განიცდის: სხეულებრივ ტკივილებს, სხეულებრივ მოკვდავობას, ბოროტებისადმი მიდრეკილებას, სულიერ მერყეობას -- ცხოვრობს ასეთივე არასრულყოფილი ადამიანების წრეში, საზოგადოებაში.

სიკვდილის გამუდმებული შიში -- სამოთხიდან გაგდებული ადამიანების მოდგმის ყველაზე მთავარი სასჯელი გახდა. ხოლო, უკვდავებაზე ოცნება კი უმთავრესი სწრაფვა.

მაცხოვარის ამქვეყნად მოსვლით ადამიანებს, რომლებიც მის შეგონებებს (მართმადიდებლურ სარწმუნოებას) მიჰყვებიან, შესაძლებლობა გაუჩნდათ თავი დააღწიონ „პირველყოფილ ცოდვას“ და შემდგომი უცოდველი ცხოვრებით, წარსული ცოდვების მონანიებით კვლავ (ამქვეყნიური ცხოვრების დასრულების შემდგომ) მოიპოვონ იმქვეყნიური უკვდავება -- მათ საშუალება ეძლევათ კვლავ დაბრუნდნენ პირველად სამოთხეში -- რომელშიც უფალმა ადამი და ევა დაასახლა -- სადაც არ არსებობს სიკვდილი.

„პირველყოფილი ცოდვის“ სასჯელად უფალმა დედაკაცი ამქვეყნიურად დასაჯა მშობიარობის ტკივილებითა და ქმრისადმი მორჩილებით, დამოკიდებულებით (მანამდე ადამი და ევა თანასწორუფლებიანი მეგობრები, შეყვარებულები იყვნენ), ხოლო ადამი -- დასაჯა ლუკმაპურის მოწევისათვის მძიმე შრომით.

სიშიშვლის სირცხვილი, როგორც სულიერი სამარცხვინო გაშიშვლება -- „პირველყოფილი ცოდვის“ ღვთიური სასჯელია, დამღაა, რომელიც ადამიანმა ამქვეყნიურ ცხოვრებაში უნდა ატაროს. ხოლო სიშიშვლის სირცხვილის ამქვეყნიური უარუოფა -- უსირცხვილობა კი დიდი ცოდვაა.

„ქალთა ემანსიპაცია“ (მამაკაცისა და დედაკაცის ცრუ თანასწორუფლებიანობა) და სიშიშვლე -- ამქვეყნიური ცოდვების გაღრმავებისაკენ ბიძგი...